De brave held Aram was niet bang en gooide dus een grote rots door de muur heen. Tot zijn verrassing (en dat van de groep) was er geen onmiddellijke reactie… maar enkele seconden later vloog er een stinkende groene bubbelende bal van achter de muur en deze ontplofte tussen de groep. Velen werden blind van de explosie van groen slijm. Gelukkig bijna, want diegene die niet blind waren zagen een gruwel van uit hun stoutste nachtmerrie door de muur heen komen: een massa van ogen en monden vol scherpe tanden. Deze massa was continu in flux. De ogen en monden dreven als vloeibare was over de vorm van het beest. Zo abnormaal was het beest dat zelfs de grond, muren en plafond om hem heen in de war leken: de grond werd zo troebel en vloeibaar als waterige modder.

Een heldhaftig gevecht volgde, waarop de brave Aram voorop stond om het beest af te leiden en de ruimte gaf voor zijn maten om terug te trekken uit het effect van de Gibbering Mouther.

Met vele pijlen en slagen werd uiteindelijk het monster verslagen en achter de glazen wand vonden de helden een mysterieuze doos. Verder zag de ruimte er normaal uit. De doos was bedekt met een raar schrift,  wat wiskundige formules van verschillende oorsprongen bleken.

De groep voelde meteen een verschil in de balans van moeder aarde. De leegte, droogte en levensloosheid, alhoewel nog aanwezig, leek nu nog minder te zijn… alsof wat er verantwoordelijk was, nu voorbij was.

Een aantal dagen reizen richting Sorø bleek vrij rustig te zijn. Pas op de derde dag zagen de helden het eerste teken van leven weer terug komen op het land, en wat was het majestueus! Een gigantische dinosaurus met een hard schild op z’n rug, en hoofd ook bedekt met een soort helm en een stompig staart met op het einde een grote bal bedekt met horns.

Aram, alweer de grote held, zei tegen zijn vrienden: “Maak je maar geen zorgen, ik kan dit wel aan!”, en veranderde in paardvorm. Enkele tellen later stond Aram weer als mens voor het beest, hand uitgerekt in een pose van vrede.

Dino 1 – Aram 0

Dat was het laatste wat ons helden zagen van arme Aram, want de staart van het beest sweep met bliksemsnelheid richting Aram. De bal aan het eind van de staart was zo groot als zijn hele lichaam.

 Uit angst en gruwel schoten de overgebleven helden vuur pijlen om het beest weg te jagen, en het laatste wat ze zagen van het beest was dat het weg gallopeerde richting het domein van de landhaai.

Later die avond werd de stilte van de nacht onderbroken door dierlijk gegil en gekrijs van de richting waar de dinosaurus heen was gegaan. Enkele tellen later keerde de stilte terug, maar eerlijk gezegd trilde iedereen in hun bedje van angst en verdriet…

Reflection: There is always something bigger and badder with more teeth. Aram had dat wel kunnen waarderen…